نارفیقی ماله یه دقته داشتن یه رفیق خوب برام یه حسرته

من ساده رو بگو که بیخود پای تو واسادم خداییش زمین گرمم کمته

همه میگن انقدر نفرینش نکنیه روز دست از پا درازتر میادتو خونه

اگه وقتی دلم که حتی بمیرم موند صد ساله سیام نمیخوام بمونه

اون که حسرت یه روز خوش عاشقی روواسه ی پز دادن به اینو اون رو دلم گذاشت

منت میذاشت سرم عاشق دو آتیشتم اما تو عشقش یه دل صاف و سادم نداشت

حالا بگو این کاری که تو کردی با این دلم آخه دشمن خونیم باهام میکرد بگو آخه بگو

آخه بگو گناه این دل صاب مرده چی بود که باید گول تو رو میخورد ای گربه صفت

لقمه از دهان خودش میزد میداد به توخودش غصه میخورد آخه بی معرفت

بگو بعد این همه وقت که دلم هوای اون دل سنگت داشت ازش بدی دیدی آخه دیدی آخه بگو

اگه نامردی شهرت واسه آدم دل سوزوندنات میموندش یادم

اونقدر ساده نیستم نه به خدا اگه ساده نبودم دل به تو نمیدادم

توکه پیشونی نوشتت دو رنگیه به قول خودت ادا اتفالات همه زرنگیه

اگه چشای غلط اندازتم نبود همه میفهمیدن قلبت سنگیه

اون که با قلب منه بیچاره مهربونیشو برد تا اونجا که میرسید به رخ عالم کشوند

یه روز صبح که چشامو وا کردم دیدم با یه نامه واسه همیشه داغشو روی دلم نشوند

بعد رفتن حتی بر نگشت ببینه اصلا مردم زندم هنوز رو پام آخه ندید ندید و رفت

تو که با زبون چرب و نرمت منه ساده رو خام کردی کشیدی دنباله خودت تا بی کسی

تنه سردمو تنها گذاشتی تو غصه ها برو برو میخوام ببینم به کجا میرسی

یه روزی بر میگردی که دله سردم دیگه عمرا با تو یکی راه نمیاد نه من بدم یه نارفیق

زمین گرمم زمین گرمم زمین گرمم کمته