"دارم كم ميشم از دنيات"

صدايش ميبرد دل را به پشت کوچه هاي

 نقره پوش ساده ي مهتاب

و من شاداب در پس کوچه هاي ساده ي مهتاب دلم را مينوازم

با نگاه خيس و بي تابم...

ولي حسي غريبانه دلم را ميکشد

بر تيغ زهر آلود ابرهاي سياه شب

غمي بر روح من سمباده ميسايد...

و بغضي خنجرش را با گلويم تيز مي سازد...

کلامي بر زبان خشک من جان ميدهد...

آهسته ميپوسد...

و فريادي دل از شوق لبريز مرا در سينه ميکوبد...

دل من گريه را  لبيک مي گويد...

ولي چشمان لجبازم به روي اشک سرد و بي پناهم درب ميبندند...

و امشب باز فرياد دلم بر پاست...

بیا امشب بدون وحشت از ظلمت

بدون ترس از یک داد بی فریاد

کلام مرده و پوسیده را جانی دگر بخشیم...

بیا امشب به فریاد دل من گوش بسپار

دلم حرفی دگر دارد...

و حسی در گلویم بغض می کارد...

بیا مرحم شو بر زخمم...